×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

true
true

ویژه های خبری

true
    امروز  سه شنبه - ۲ بهمن - ۱۳۹۷  
true

پلیت الکساندر فلمینگ

در سپتامبر سال ۱۹۲۸، الکساندر فلمینگ در بیمارستان سنت ماری در لندن در برای جدا کردن باکتری ها استافیلوکوکوس اورئوس که باعث جوش می شد، در تلاش بود. در این روش برای رشد باکتری ها از سطح یک محلول غذایی استفاده شده بود. یکی از ظرف ها اتفاقی با یک ذره خارجی آلوده شده بود. به طور معمول، یک صفحه آلوده شده دور انداخته می شود. با این حال، فلمینگ دریافت که هیچ باکتری در نزدیکی ماده مهاجم رشد نکرده است. نبوغ فلمینگ بود که فهمید این مشاهده معنی دار است و یک آزمایش "شکست خورده" نیست.

فلمینگ تشخیص داد که کشته شدن سلول ها باید به یک علت عامل ضد باکتری باشد. فلمینگ کپک را پرورش داد تا رشد بکند و با استفاده از روش های استخراجی خامی که در دسترس بود، موفق به دست آوردن یک مقدار کوچک از مواد ترشح شده شد. او سپس نشان داد که این ماده خاصیت ضد میکروبی قوی دارد و نام محصول را پنی سیلین گذاشت. فلمینگ با دقت محیط کشت را حفظ کرد، اما این کشف اساسا برای بیش از یک دهه خفته ماند.

الکساندر فلمینگ | Alexander Fleming |
پلیت اصلی فلمینگ که کپک پنی سیلیوم نوتاتوم روی آن رشد کرده و اثر مهار کننده رشد باکتری را نشان داده است.
ساختار پنی سیلین به صورت گوی و میله
نمونه ای محیط کشت پنی سیلین که توسط الکساندر فلمینگ در سال ۱۹۳۵ به داگلاس مک لود ارسال شد. | الکساندر فلمینگ | Alexander Fleming

ساختار پنی سیلین به صورت گوی و میله

نمونه ای محیط کشت پنی سیلین که توسط الکساندر فلمینگ در سال ۱۹۳۵ به داگلاس مک لود ارسال شد.

ساختار پنی سیلین | الکساندر فلمینگ | Alexander Fleming |
الکساندر فلمینگ | Alexander Fleming |

true

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

- کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
- آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


true